لیو مادلین اولین باری که از خانه‌ای بازدید کرد که حالا خانه‌ی دوطبقه و دوخوابه‌ی خودش و شریک زندگی‌اش، راب، در ادج‌ویر لندن است، حرفی نزد. او به یاد می‌آورد: «افتضاح بود. انگار سوار ماشین زمان شدیم و به دهه‌ی ۱۹۸۰ برگشتیم.» این فضا پیش‌تر به‌عنوان مسکن دولتی اداره می‌شد، بنابراین چند دهه بود که هیچ‌گونه به‌روزرسانی‌ای به خود ندیده بود. با این حال، وقتی لیو توانست حرف بزند، این دو تصمیم گرفتند آن را بخرند. او می‌افزاید: «برای آنچه در پیش بود آماده نبودیم. من تا حالا هیچ کاری خودم انجام نداده بودم، جز رنگ‌زدن اتاق خوابم.»
زمان در اتاق غذاخوری clearly از حرکت ایستاده بود؛ جایی که فرش آبی-خاکستری کف را پوشانده بود و پوشش چوبی تیره تمام دیوارهای اطراف شومینه‌ی سنگی را فرا گرفته بود. کنار زدن این ویژگی‌های قدیمی تا بتوانند عملاً از یک بوم سفید شروع کنند، حرکتی طبیعی بود. لیو می‌گوید: «فضای بسیار بزرگ‌تری به دست آوردیم.» و یک کشف جایزه‌دار؟ یک طاقچه‌ی قوسی‌شکل که در دل دیوار پنهان بود.
نگذارید خستگی آجر شما را از پا بیندازد.
پس از کندن گچ‌کاری قدیمی (که آسیب دیده و غیرقابل نجات بود)، این زوج با اتاقی تماماً آجری مواجه شدند. آن‌قدر مدت طولانی در حین تخریب به آن بلوک‌های بژ خیره شده بودند که تقریباً وسوسه شدند صد درصد سطح را با گچ جدید بپوشانند، اما وقتی آن جزئیات معماری کوچک را که پشت طاقچه‌ی قدیمی انبار پنهان شده بود کشف کردند، نظرشون عوض شد. لیو می‌گوید: «راب گفت بیا حداقل آجرهای اطراف طاق را نگه داریم. راستش من خیلی از آن خسته شده بودم، اما حالا عاشق این تصمیم کوچک هستیم.» پس از تماشای کلی آموزش یوتیوب، او تصمیم گرفت یکی از دیوارها را با استفاده از محصولی از باوِرک به رنگ استخوانی با لعاب آهکی تمام کند تا به اتاق بافتی قدیمی و اصیل ببخشد (در کل چهار لایه زد). او می‌گوید: «یه‌جورایی سرهم‌بندی کردم و فقط امیدوار بودم که بهترین نتیجه را بگیرم.»
کف را درست انجام دهید، مهم نیست چقدر دردسر داشته باشد.
لیو در حالی که می‌خندد می‌گوید: «به ما اعتماد کن که بریم سراغ پیچیده‌ترین کفپوشی که وجود دارد.» این دو یک کفپوش به سبک پارکت انتخاب کردند، اما متریالی که می‌خواستند کاشی‌های فوق‌نازک بود، نه تخته‌های چوبی، و این یعنی زیرکفشان باید کاملاً صاف می‌بود. پیش از آنکه فرصت کنند نصب را شروع کنند، یک دوست نجار خبر بد را به آنها داد: لیو به یاد می‌آورد: «گفت احتمالاً باید همه‌ی تخته‌های کف را برداریم و از صفر شروع کنیم.» تا آن موقع دیوارها رنگ شده بودند، و هرچند این ایده که زحمتشان دوباره با گرد و خاک ساختمانی کثیف شود خوشایند نبود، او می‌دانست که باید از صفر شروع کنند — صاف کردن زیرکف و گذاشتن تخته‌ی چندلا و نئوپان عایق صدا روی آن، پیش از آنکه خودشان کاشی را بچینند. او می‌گوید: «تا آن موقع همه‌ی کفپوش را تحویل گرفته بودم.» گزینه‌ی دیگری وجود نداشت.
از فیس‌بوک مارکت‌پلیس برای یک شومینه‌ی تازه خرید کنید.
در حالی که شومینه‌ی اتاق نشیمن این زوج کاملاً تزئینی است، شومینه‌ی منطقه‌ی غذاخوری دودکش فعال دارد و از نظر مقررات ساختمانی هم استفاده از آن کاملاً بی‌اشکال بود. لیو فیس‌بوک مارکت‌پلیس را زیر و رو کرد و یک بخاری‌سرپوش (تاقچه‌ی شومینه) مدرن حدود ۸۰ پوند (۱۱۰ دلار) پیدا کرد و چوب ساده را سیاه رنگ زد؛ گذاشت لایه‌ی اول ۲۴ ساعت خشک شود و بعد لایه‌ی دوم را زد. او درباره‌ی برجسته کردن این جزئیات می‌گوید: «قبلاً حتی کاشی‌های گل‌دار را هم متوجه نمی‌شدید.»
جزئیات نهایی را استادانه انجام دهید.
به‌جزء کابینت عتیقه، لیو برای دکوراسیون منطقه‌ی غذاخوری بازسازی‌شده با هیلز فورنیچر همکاری کرد؛ فضایی که شامل آن چراغ آویز مجسمه‌وار و چوبی خم‌شده با بخار هم می‌شود. خوشبختانه، این زوج یک آپارتمان پایین‌تر همان خیابان دارند که همین حالا هم در آن زندگی می‌کنند، چون هنوز در حال تکمیل بازسازی کامل و اساسی خانه هستند (هنوز آشپزخانه یا حمام درست و حسابی ندارند). اما در روزهایی که دوستانشان را دعوت می‌کنند، پیاده به اتاق غذاخوری جدیدشان می‌روند تا میزبانی کنند. لیو می‌گوید: «وقتی فقط می‌خواهی محیطت عوض شود، عالیه.» مهمان‌هایشان اصلاً نمی‌دانند این فضای دنج قبلاً چه شکلی بوده.
