معمار، «گری اسمیت»، در ابتدا نسبت به عرض باریک ۱۶ فوتی (حدود ۴٫۹ متر) این خانه‌ی آجری قهوه‌ای در محله‌ی سرسبز «کلینتون هیل» بروکلین کمی تردید داشت. اما خریداران احتمالیِ آن—یک زوج هنرمند با دو بچه و چند سگ—سال‌ها بود که در خانه‌ای بسیار باریک‌تر از این، به راحتی زندگی می‌کردند. بنابراین آن‌ها دقیقاً می‌دانستند کدام ترفندهای فضای کوچک برایشان جواب می‌دهد و در خانه‌ی بعدی‌شان باید کدام بخش‌ها را بهتر طراحی کنند تا زندگی راحت‌تری داشته باشند.

در طول یک بازسازی اساسی سه‌ساله، اسمیت این خانه‌ی چهارطبقه و گاراژ پشتی آن را با سه راهکار اصلی متحول کرد: توجه به سمت بالا و بیرون، و همچنین طراحی دقیق تک‌تک اتاق‌ها. خودش می‌گوید بزرگ‌ترین چالش، کار کردن در عرض محدود خانه بود، چون می‌خواست نور طبیعی را به جاهایی از خانه که کمبود داشت، بیاورد و در عین حال حس باز و یکپارچگی فضا را هم حفظ کند.

راه‌حل چشم‌گیرش، آشپزخانه‌ای با سقف دوطبقه در انتهای طبقه‌ی همکف (طبقه‌ی باغ) است. او بخشی از کف طبقه‌ی بالا را برداشت و یک دهانه‌ی دوطبقه به نمای پشتی خانه اضافه کرد. این کار باعث شد نور خورشید به عمق هر دو طبقه نفوذ کند و در عین حال چشم‌اندازی به حیاط و بام‌باغ گاراژ ایجاد شود. یک هود بزرگ کشیده و یک آویز باریک و بلند هم، ارتفاع تازه‌ی این فضا را بیشتر به چشم می‌آورند.

حتی یخچال و فرهای توکار هم به معماری این خانه کمک کرده‌اند. این وسایل درون یک سازه‌ی جعب‌شکل و مستقل که با چوب پوشیده شده، جای گرفته‌اند و در کنار آنها، فضای انباری و یک سرویس‌بهداشتی کامل هم تعبیه شده است. چنین هسته‌های مرکزی در هر طبقه تکرار شده‌اند؛ مثلاً در طبقه‌ی اصلیِ خواب، یک کمد دیواری بزرگ با کاغذدیواری طرح‌دار، قلب اتاق را تشکیل می‌دهد، و در طبقه‌ی بچه‌ها، یک اتاق بازی جذاب و همه‌جانبه، حال و هوای کل فضا را تعیین می‌کند.

در اتاق غذاخوری طبقه‌ی بالا، یک سقف چوبی با تیغه‌های باریک و پایین‌آمده، هم تجهیزات تهویه را پنهان کرده و هم حاشیه‌ای زیبا دور میز سفارشیِ بلوطِ برند «فورت استاندارد» کشیده است. تیغه‌های باریک بالای سر، یادآور قاب‌های شیاردار اصلی پنجره‌ها و نرده‌های راه‌پله‌ی قدیمی خانه هستند؛ این طرح در بیرون از خانه هم دیده می‌شود: در نرده‌ی باغ، پوشش نورگیرِ سقف و پلی که حیاط را به بام گاراژ وصل می‌کند.

اما ماجراجویانه‌ترین بخش این بازسازی، پل ارتباطی به یک پنجره‌ی تازه‌است که به باغ تندیس‌های دانشگاه «پرات» در آن سوی خیابان مشرف است. از آنجایی که خانه در منطقه‌ای تاریخی قرار دارد، این پنجره که بازتفسیری مدرن از پنجره‌های سنتی جلوآمده (اوریلی) است، نیاز به تأییدیه‌ی کمیسیون حفاظت از بناهای تاریخی داشت و جلسه‌ی عمومی برای آن برگزار شد؛ خوشبختانه همه با آن موافقت کردند. حالا این جایگاه زاویه‌دار، نور بیشتری به خانه می‌آورد و نمای بی‌نظیری از گل‌های رز و آثار هنری محله را پیشِ روی ساکنان قرار می‌دهد.

در آن سوی حیاط، گاراژ سابق به یک کارگاه هنری تبدیل شده، اما سقف کوتاه آن در ابتدا یک چالش فضایی دیگر ایجاد کرده بود. اسمیت به جای اینکه کل سقف را بالا ببرد، یک نورگیر مجسمه‌وار و هنرمندانه در وسط آن تعبیه کرد. از داخل کارگاه، این نورگیر، قاب‌هایی از گیاهان و آسمان را نشان می‌دهد؛ و از بالا، مانند یک اثر هنری از میان فضای سبز سر برآورده و پس از تاریکی هوا، همچون یک فانوسِ روشن می‌درخشد.

سوزان ولتی، طراح منظر از استودیوی «فوراس»، با کاشت گیاهانی که هم مقاوم و هم کمی وحشی و طبیعی به نظر می‌رسند، پیوند خانه با باغ تندیس‌های همسایه را تقویت کرده است. روی بامِ آفتاب‌گیر و بادخیز، بیشتر گیاهان بومی با بوته‌های زغال‌اخته، شیرین‌بیان (میلک‌وید) و شاه‌پسند (وربن) آمیخته‌اند؛ در حالی که در حیاط و کنار دیوار آجریِ سایه‌دار پایین‌تر، کاملیا، سرخس‌های کریسمس و جگن‌ها، فضایی انبوه و سرسبز پدید آورده‌اند.

کاغذدیواری هم به‌عنوان یک عنصرِ پیونددهنده در سراسر خانه تکرار شده و در کمدها، هشتی‌ها و حتی روی سقف‌ها دیده می‌شود. نقش‌های گلدارِ یوزف فرانک، فضاهای عمومی و بعضی جاهای خصوصی را سرزنده کرده؛ و طرح‌های ملایمِ کالیکو، اتاق‌های کوچک‌تر را در آغوش گرفته‌اند. در یکی از اتاق‌های بچه‌ها، جایی که رنگ دیوار به کاغذدیواریِ پرنده‌دار تغییر می‌کند، دقیقاً جای سقف قدیمی و کوتاه‌تر مشخص شده است. اسمیت با ادامه‌دادن کاغذدیواری به روی سقف، این توهم را ایجاد کرده که انگار سقف قدیمی باد رفته و آسمانی پر از پرنده نمایان شده است.

اتاق خواب اصلیِ خانه هم فضایی به همان اندازه دل‌انگیز و خیال‌انگیز دارد. این اتاق که قبلاً یک خوابگاه معمولی بود، حالا یک پناهگاه آفتاب‌گیر است که حول یک شومینه‌ی قدیمی و کارآمد سازماندهی شده. در اینجا، یک وان حمام بزرگ طوری قرار گرفته که هم رو به آتشِ شومینه است و هم رو به پنجره‌ای که بام‌باغ را نشان می‌دهد. خود اسمیت می‌گوید: «فکر اینکه بتوانی جلوی آتش حمام کنی، به نظرم خیلی دل‌پذیر آمد.»

برای صاحبان خانه، معماریِ سفارشیِ این بنا با قطعاتی که دوستانشان ساخته‌اند، شخصی‌تر شده؛ از جمله نورپردازی‌های برندن ریونهیل و یک آویز از استودیوی «لی دیز اند جنتمن». نتیجه‌ی کار، فقط یک پاسخ هوشمندانه به ساختاری باریک و غیرمعمول نیست، بلکه خانه‌ای است که درون و برون خود را با هنر و فضای هنری اطرافش هماهنگ و پیوند داده است.