هرچند بیشتر مشتریان «هما پرساد»، طراح داخلی، خانهی شخصی خودشان را دارند، اما این به این معنی نیست که او طرفدار راهحلهای مناسب برای خانههای اجارهای نیست. درواقع، او عاشق قدیمیترین ترفند کتاب دکوراسیون موقت است: «من خیلی به آباژورهای دیواریِ برقی (که به پریز وصل میشوند) علاقه دارم.» پرساد که بنیانگذار استودیو «ساگرادا» در لسآنجلس است، میگوید این آباژورها در اتاق خواب، فضای بیشتری روی میز شبخواب برای مشتریهایش ایجاد میکنند، بدون اینکه نیاز به سیمکشیِ ثابت و گرانقیمت داشته باشند. به گفتهی او: «مشتریها میتوانند بعداً بهراحتی نظرشان را عوض کنند، بدون اینکه دردسر بزرگی بهجان بخرند.»
این درخواست خیلی بیشتر از چیزی که فکر میکنید پیش میآید، مخصوصاً وقتی کسانی که خانهشان را بازسازی میکنند، بخواهند با بودجهای محدود، اتاق بچهها، اتاق مهمان یا دفتر کار را زیباتر کنند. اما حتی اتاق خواب اصلی هم از این قاعده مستثنا نیست؛ خود پرساد در اتاق شخصیاش (که در تصویر بالا میبینید) از همین آباژورهای دیواریِ برقی استفاده کرده و طرح «فی» که از برند «میتزی» خریده، خیلی زود به مدل محبوبش تبدیل شده. برخلاف اکثر این آباژورها که سیمشان از پایین لامپ آویزان است و مشخصاً دیده میشود، این مدل سیم را درون یک لولهی فلزی پنهان میکند.
این طراح میگوید: «چند بار شده که از آباژور دیواری استفاده کردهام که سیمش را بهعنوان بخشی از طرح آن در نظر گرفتهام. همیشه وقتی این کار را عمدی و حسابشده انجام بدهی، نتیجه بهتر میشود.»او همچنین به این نکته اشاره میکند که آباژور «فی» فضایی مدرن به اتاق میدهد و خیلی از این ویژگی خوشش آمده. خود پرساد این آباژور را نسبتاً بالا و بالاتر از سطح میز شبخواب نصب کرده تا فرم و شکل آن بهتر دیده شود. قانون کلیاش این است که حداقل ۱۲ سانتیمتر (حدود ۳۰ سانتیمتر) فاصله بین کف آباژور و روی میز بگذارد.
علاوه بر راهحلهای هوشمندانه برای پنهان کردن سیم، پرساد همیشه به دنبال آباژورهایی با گردنِ قابلحرکت هم میگردد (چون قابلیت چرخش برای آدمهای کتابخوان عالی است) و همچنین آباژورهایی که آباژورشان شخصیت خاصی داشته باشد .
بیشتر آباژورهای دیواریِ برقی که مورد تأیید طراحان هستند
