همهٔ پدرها و مادرها خوب میدانند که بچهها خیلی زود بزرگ میشوند. وندی گیلمور، که وبلاگنویس سبک زندگی است، حدود یک سال پیش از خانهای که نزدیک گلاسگو در اسکاتلند داشت، موقتاً بیرون زد تا کارهای بزرگی روی خانه انجام شود. در آن زمان، پسرش هانتر (که الان ۶ ساله است) و دخترش سامر (۴ ساله) هنوز در تختهای مخصوص نوپاها میخوابیدند. اما حالا که کار بازسازی تقریباً تمام شده، وندی تصمیم گرفت از این فرصت استفاده کند و اتاق بچهها را هم بزرگتر و بهتر کند.خوشبختانه، او قبلاً یک تخت دونفره از برند آیکیا به نام «مای دال» خریده بود که فقط ۳۵ دلار از بازار فیسبوک خریده بود تا وقتی دوستانشان با بچه هایشان به مهمانی میآیند، جای خواب بیشتری داشته باشند. تخت ها از نظر ظاهری قابل قبول بودند، ولی زیاد استفاده شده بودند و کمی کهنه به نظر می رسیدند، به همین خاطر وندی شروع کرد به فکر کردن که چطور میتواند آنها را زیباتر کند.
وندی با جستجو در پینترست، از جمله دیدن ایدههای اتاق پسرانهٔ سارا شرمن ساموئل، به فکری رسید: تخت را در گوشهای از اتاق بچهها قرار دهد و دور آن را با قابهای چوبی زیبا و شیک طراحی کند. هرچند وندی و همسرش قبلاً هیچوقت چنین کاری را امتحان نکرده بودند، اما خیالشان راحت بود که خودِ تختها از نظر استحکام، سالم و محکم هستند. این مادر دو فرزند، حالا توضیح میدهد که چطور توانسته یک تخت ساده را به یک طراحی رویایی و خوشنمایانه تبدیل کند.
ایجاد توهم توکار بودن (یکپارچه با دیوار)
شما هرگز حدس نمیزنید که این تختها سفارشی و مخصوص ساخته نشده اند، ولی یک قطعهٔ قرنیزِ خوب جایگذاری شده، معجزه میکند و چشم را فریب میدهد. وندی برای اینکه این تخت ها توکار و یکپارچه با دیوار به نظر برسند، روی تخت های کاجی با نوارهای ارزان قیمتِ تزیینی، طرح هایی شبیه به قالبگیری (مولدیگ) درست کرد تا با تزییناتِ موجود در اتاق هماهنگ شود. در قسمتِ داخل تختها، پنل های چوبیِ شیاردار که در طولِ سر و تهٔ تخت قرار گرفته اند، لبه های باریکی ایجاد کردهاند که بچه ها میتوانند چند وسیلهٔ کوچک روی آنها بگذارند. یک ویژگی جالب دیگر اینکه هیچکدام از قطعات به دیوار وصل نشدهاند؛ یعنی وقتی بچه ها از تخت بزرگتر شدند، میتوانند به راحتی آن را از جا دربیاورند و بیرون ببرند. تنها پشیمانی وندی این است که به جای کاج، از امدیاف استفاده نکرده، چون میگوید: «میخواستم چوبِ واقعی باشد، ولی چوب کاج کاملاً صاف و تخت باقی نمانده و کمی تاب برداشته است.»
رنگی را پیدا کنید که همه دوست داشته باشند
خانهٔ خانوادهٔ گیلمور بیش از ۱۳۰ سال قدمت دارد و انتخابهای دکوری وندی بیشتر به سبک سنتی گرایش دارد. خودش میگوید: «رنگهای اولیه (مثل قرمز، آبی و زردِ ساده) به هیچ وجه با این فضا جور درنمی آمدند.» برای اینکه رنگ مناسبی پیدا کند و بچه ها هم در انتخاب نقش داشته باشند، از آنها خواست سه نمونه رنگ را که از بین گزینه های بیشتر انتخاب کرده بود، روی مقوا بکشند و به دیوار بچسبانند تا ببینند کدام بهتر است. وندی با شوخی میگوید: «من لیستِ کوتاه را انتخاب کردم؛ این ترفندی است که وقتی می خواهم نظرم را در تصمیم گیری به همسرم تحمیل کنم، از آن استفاده میکنم!» در نهایت، هانتر رنگ «جول بیتل» از برند لیتل گرین را بهعنوان رنگ برنده انتخاب کرد. وندی میگوید: «فکر میکنم بیشتر اسمِ رنگ برایش جذاب بود، ولی در هر صورت این رنگ، تیره و گرم است و فضای تخت دونفره را بسیار دنج و راحت کرده است.» سقفِ راهراهِ اتاق هم با دست و با کمک نوار چسب نقاشی شده تا جلوه ای بازی گوشانه داشته باشد و به اتاق عمق ببخشد. (نکتهٔ وندی: برای اینکه خطوط کاملاً صاف و تمیز شوند، نوار چسب را وقتی آخرین لایهٔ رنگ هنوز خیس است، بکنید.)
به جای پنهان کردن زاویه های نامناسب، آنها را برجسته کنید
شکلِ اتاق برای وندی یک چالش ایجاد کرده بود، چون هرچند عمقِ تخت تقریباً دقیقاً با عمقِ گوشهٔ زیرِ شیروانیِ خانه همخوانی داشت، اما طولِ تخت کمی کوتاهتر از آن فضا بود. او برای اینکه همه چیز یکدست و هماهنگ به نظر برسد، دیوارهای داخلی و سقفِ کجِ آن گوشه را با همان رنگِ تخت پوشاند و فضای خالیِ باقیمانده را سفید نگه داشت تا بتواند آن بخش را به یک «منطقه» یا گوشهٔ جداگانه برای استفادهٔ دیگر تبدیل کند. وندی در آینده قصد دارد پشتِ تخت را هم به یک دیوارِ سنگنوردی برای بچه ها تبدیل کند.
در جزئیات کم نگذارید
وندی میگوید: «گاهی تختهای دونفره ممکن است حس ارزانی بدهند، انگار فقط راهی برای جا دادن چند بچه در یک اتاق هستند.» به همین دلیل، او کشوهای پایینی تخت را که از آیکیا خریده بود، با دستگیره های برنجیِ سنگین و شیک ارتقا داد. به این دستگیره ها میگوید: «جواهراتِ اتاق»؛ چون با گذشت زمان، برنجِ آنها زیباتر و کهنه کاره میشود. وندی همچنین یک جفت آباژورِ دیواری خرید و سیمهای تابیدهٔ آنها را با اسپری رنگ کرد تا با دیوار هماهنگ شوند و دیده نشوند. در عین حال، قفسه های توکار در بالای تخت، هم به اتاق جلوه ای معماری داده و هم جای مناسبی برای گذاشتن اسباببازی، کتاب و حتی یک لیوان آب برای بچه ها فراهم کرده است.
وندی هنوز نتیجهٔ نهاییِ این پروژه را برای وقتی که خانواده بهزودی برای همیشه به خانه برمیگردند، نگه داشته است و هنوز تصمیم نگرفته که آیا بچه ها اتاق را با هم تقسیم کنند یا نه. خودش میگوید: «این دو تا وقتی کنار هم هستند، تا دیروقت با هم حرف میزنند که خیلی هم شیرین است، اما فرداش خسته اند.» راهحلش چیست؟ بهاحتمال زیاد، سامر یک اتاق جداگانه خواهد داشت؛ آنوقت دیگر مهمانی های خوابِ خواهر و برادریِ به یادماندنی در کار خواهد بود و یک فضای تازه برای خیالپردازی های جدید.
