اگر خانهای قدیمی از دهه ۱۹۳۰ میلادی در وست هالیوود داشته باشید که به سبک اسپانیایی-استعماری ساخته شده و یکی از زیباترین خانههای محله است، اما گاراژش دارد از هم میپاشد، چه کار میکنید؟ امیلی براونل، طراح داخلی از استودیوی «گیلدد هارث» در لسآنجلس، تصمیم گرفت این گاراژ فرسوده را به یک استخر-خانه تبدیل کند؛ جایی که انگار هیچوقت دلش نمیخواهد شب تمام شود.این گاراژ پشت خانهای قرار داشت که خودش به تنهایی داستانی داشت: روزگاری خانهٔ شخصی معمار همان محله بود، کسی که بسیاری از خانههای اطراف را هم طراحی کرده بود. اما با اینکه خود خانهٔ اصلی هنوز بسیاری از جزئیات اولیهاش را حفظ کرده بود، گاراژ آنقدر بیاهمیت بود که هیچکس وقتی از تاریخ این ملک حرف میزد، حتی اسمی از آن نمیآورد.
البته حداقل تا وقتی که صاحبهای جدید خانه سر نرسیدند. آنها که از ابتدا به طراحی داخلی خانه علاقه داشتند، حالا دنبال یک فضای بیرونی میگشتند که حس و حالی به همان اندازه جذاب و دورکننده از روزمرگی داشته باشد. الگوی ذهنیشان یک هتل بوتیک اروپایی بود، اما نه با کلیشههای تکراری. براونل توضیح میدهد: «وقتی وارد فضا میشدی، قرار نبود ناگهان بگویی اوه، این خیلی ایتالیایی است یا خیلی نیسی.» در عوض، آنها به دنبال یک حس خاص بودند؛ جایی که بتوانی با لباس شنا بیایی، چند نوشیدنی بخوری و شب را کنار آتشکده به پایان برسانی.
فقط یک مشکل وجود داشت: گاراژ وضعیت خیلی بدی داشت. براونل میگوید: «آنقدر کج شده بود که داشت به یک خطر سازهای تبدیل میشد.» وقتی تیم کار را شروع کرد، فقط یک دیوار مانده بود که قابل نجات باشد. با این حال، براونل به جای اینکه زمین را کاملاً خالی در نظر بگیرد، ساختمان را در همان جای قبلی بازسازی کرد؛ هم ارتباط این بنای کوچک با خانهٔ تاریخی حفظ شود، هم جان تازهای به آن بخشیده شود.
وقتی نمیتوانی به پهنا گسترش بدهی، به ارتفاع برو.
گاراژ اصلی شاید کوچک بود، اما براونل راهی پیدا کرد که فضا را اصلاً کوچک نشان ندهد. او با استفاده از شیب سقف قدیمی، ارتفاع سقف را به ۱۰ فوت (حدود ۳ متر) رساند و یک لبهٔ منحنی و مجلل به آن اضافه کرد. این کار فقط یک تغییر ساختمانی نبود؛ براونل چشمش به یک آباژور مجسمهوار ایتالیایی از اواسط قرن بیستم و یک میلهبار قوسی سفارشی افتاده بود که هر دو به فضای کافی برای دیدهشدن نیاز داشتند. بهطرز عجیبی، همان فضای قبلی حالا دو برابر بزرگتر به نظر میرسد.
به مهمانها دلیلی بدهید که دور هم جمع شوند.
یک روز براونل در حال مرور اینستاگرام بود که ناگهان عکس یک میلهبار پوشیده از سنگ مرمر در یک رستوران لندنی توجه او را جلب کرد. همان لحظه عکس را برای صاحبهای خانه فرستاد و آنها هم به همان اندازه شیفتهاش شدند. همان سنگ مرمر تبدیل به نقطهشروع طراحی میلهبار سفارشی از جنس گردو و مرمر شد؛ با قفسههای شیاردار، جزئیات نواری و آینهای عتیقه در پشت که شبها نور ملایمی از خود بازتاب میدهد. براونل این فضا را «لحظهٔ لابی هتل» پروژه مینامد؛ اولین چیزی که مهمانها هنگام ورود میبینند و نقطهٔ کانونیای که بقیهٔ طراحی حول آن میچرخد. این فضا هم برای دورهمیهای خودمانی کنار استخر با نوشیدنی مناسب است و هم برای مهمانیهای شام بزرگتر که بارتندر به فضای کافی برای کار نیاز دارد.
اجازه دهید معماری اصلی حرف اول را بزند
براونل به جای اینکه بخواهد معماری آن دوره را دوباره خلق کند، به دنبال راههایی بود که آن را بازتاب دهد. رنگ گرم دیوارها، برگرفته از کاشیهای سفالی پشتبام اصلی خانه و جزئیات پلههای کاشیکاریشده است، در حالی که انحناها در سراسر پروژه دیده میشوند؛ در سقف گنبدیشکل، فرم مبلمان، نمایههای نجاری و خود میلهبار قوسی. هدف این نبود که خانه را در زمان خودش متوقف کند، بلکه ساختن چیزی بود که هم به تاریخچهاش وصل باشد و هم بازتابدهندهٔ سبک زندگی امروزی صاحبهای خانه.
ترکیب دورههای مختلف، جذابتر از یکدستسازی کامل است
اگر براونل یک تفریح خاص داشته باشد، خرید چراغهای قدیمی است. او به جای اینکه کاملاً به سبک آرتدکو یا مدرن اواسط قرن بیستم متمایل شود، روی قطعاتی از اواخر دههٔ ۱۹۴۰ و اوایل دههٔ ۱۹۵۰ تمرکز کرد؛ دورهای گذار که فرمهای تزئینی سادهتر و محدودتر میشدند. مدالیون (سقفکوب) اتاق نشیمن و لوستر قدیمی استیلنوو که از ایتالیا تهیه شده، کاملاً این تعادل را نشان میدهند؛ هم به اندازهٔ کافی جذابیت دارند تا با شخصیت تاریخی خانه هماهنگ شوند و هم با سلیقهٔ امروزی صاحبها همخوانی دارند.
دستشویی، بهترین جا برای جسارت کردن است
دستشویی، بهترین جا برای جسارت کردن است
این دستشویی کوچک، چندین برابر اندازهٔ خودش تأثیر میگذارد. از آنجایی که بیشتر برای مهمانها استفاده میشود، براونل فکر کرد اینجا جایی است که میتوان هر ریسکی کرد. یک کمدِ روشوییِ سفارشی با انحناهای مجسمهوار به فضا شکل داده، و پشتسنگِ چشمگیری از جنس عقیق (اونیکس) نیز همین حس را دنبال میکند. چراغهای قدیمی ایتالیایی هم بهعنوان آخرین آرایه، جلوهای ویژه اضافه میکنند. این پروژه نشان میدهد که بعضی از بهیادماندنیترین لحظات یک خانه، پشت درِ دستشویی اتفاق میافتد.
ایجاد مقصد، نه فقط جای نشستن
ایجاد مقصد، نه فقط جای نشستن
کفهای چوبی گرم داخل فضا، در بیرون به سنگفرش آهکی تبدیل میشوند و بلافاصله حالوهوا را عوض میکنند و مجموعهای از بخشهای مجزا برای پذیرایی را پدید میآورند: یک محوطهٔ آتشکدهی سفارشی برای شبهای خنک، یک میز ناهارخوری با اندازهی سخاوتمندانه برای مهمانیهای شام، و یک تختِ روزانه (سکو یا کاناپهٔ مخصوص استراحت) که برای بعدازظهرهای طولانی کنار آب ساخته شده است. تمام این فضا حول یک ایده طراحی شده: که انگار هیچوقت وقتش نیست که به داخل خانه برگردی.
