همانطور که بیشتر نیویورکی ها میدانند، زندگی در منهتن تمامش بده بستان است. مثلاً، من و خانوادهام عاشق تراس بیرونیمان هستیم، جایی که هویج، گلابی، خیار ارمنی و کلی گوجهفرنگی میکارم. اما فضای کمد لباسهایمان؟ بهزور یک لوبیا سبز جا میشود. البته یک دراور در اتاقمان داریم، اما راز انبار کردن وسایلم این است که همیشه به تختی با کشوهای زیرش تکیه کردهایم.

موضوع این است که خیلی از تخت های دارای فضای ذخیرهسازی داخلی کاملاً کاربردیاند اما دقیقاً شیک نیستند. (باور کن، سالها یک تخت آیکیا داشتیم که بد هم نبود.) دو سال پیش تخت ذخیرهسازی روکشدار پاتری بارن را خریدیم؛ ترکیب درست و حسابی از عملی بودن (چهار کشو دارد که من و شوهرم به طور مساوی تقسیم کرده ایم) و زیبایی، به خصوص با توجه به پارچه ی کتانی رنگ خنثی و همه کارهاش.

ما آن را با یک تختخواب دستساز (هدبورد DIY) سفارشی کردیم، اما واقعیت این است که چیزی که داخلش نگه میدارم، شخصیتم را نشان میدهد. در یک کشو همهی پلیورهای مورد علاقهام را میگذارم تا وقتی هوا سرد میشود دم دست باشند. و در کشوی دیگر، یک مشت وسایل پراکنده که خوشحالم میکنند: هدیههایی برای دادن به دوستان (هیچوقت نمیدانی کِی به هدیهی تولد بچه نیاز پیدا میکنی)، لوازمالتحریر خوشنویسی، و نوشتافزار. میز تحریر ندارم، پس کجای دیگر میخواهم آنها را بگذارم؟

اما چیزی که بیشتر از همه در مورد تختمان دوست دارم این است که یک قطعه ی همه کاره است. البته، حدس میزنم میتوانی فقط چند تا جعبه ی پلاستیکی باریک زیر تختت بگذاری، اما آنوقت هر بار که چیزی از داخلشان لازم داشته باشی، باید بیرونشان بکشی، در ظرف را باز کنی — خیلی دردسر دارد. و بعد باید یک دامن تخت هم بخری، چون من از ظاهر چند تا جعبهی پلاستیکی زیر تخت خوشم نمیآید. این دقیقاً یک قطعه ی بی نقص است. و وقتی چند هفته دیگر به آپارتمانی بزرگتر با فضای ذخیره سازی بیشتر اسبابکشی میکنیم (!)، باز هم تختمان را که عاشقش هستیم با خودمان میبریم.